Orð og lag: Eyðun Nolsø

Eg vakni, men vil bara balla meg inn,

øll ting tykjast tyngri og tyngja mítt sinn.

Sjálvt morgunin boðar ein skýmligan dag,

so veit eg tað hjálpir at syngja eitt lag.

Eg í 80'unum livi, syngi og skrivi,

um okkum, sum her eru til,

tá gott er at flenna, práta og kenna,

Áh, kundi á tíðarhavi

vit akker kasta ein dag,

tá vit hava eydnuna vunnið,

so hon ikki rýmdi av stað.

Tíðin, legg tínar veingir

saman bert hesa stund,

meðan eg sælur kyssi

mítt sólfagra ástarsprund.

Og løtan hin signaða, ríka,

á kvirru, ástheitu nátt, -

áh, lat meg í kossinum doyggja,

Bert ein dag, eitt bil í senn eg fái.

Ríka troyst til stirda sál og ond!

Hví nú stúra? Lít á Harrans náði,

alt jú hvílir í Guðs Faðirs hond.

Hann, sum alt mítt ber í faðirbarmi,

hvønn ein dag á fold mær senda vil

partin mín av frøi og av harmi,

sum eg júst man treingja til.

veita náði mær til hvørja tíð,

hvørja tunga stúran hann vil bera.

«Kraft og ráð», so eru orð hans blíð.

Hann vil verja hvørt eitt barn sítt kæra,

metta sálir við sítt náðiborð.

»Sum tín dagur skal tín styrki vera«*

- so hans lyftiríku orð.

3. Hjálp mær tá at líta trygt við vissu

bert á tíni lyfti, Harri kær,

so ei trúar djúpa frið eg missi,

sum títt orð bar mínum hjarta nær!

Vil í lund mær stúran taka ráðið,

veit mær styrk av tíni faðirhond;

bert ein dag, eitt bil í senn eg fái,

takkar stillan eyðmjúk ond!

Dagur er liðin, sólin fer í kav,

í myrkri smoyggir sær hitt milda lotið.

Hjarta mítt nígur djúpt í bøn til Gud

og takkar fyri alt, tað hevur notið.

Gud, fyrigev mær míni brot og brek,

og fjal tey undir dagsins ríku náði.

Sjálvræði burt úr hjarta mínum rek,

og vilja tín við mær tú altíð fái.

Tá verður náttarhvílan trygg og góð,

vit verða knýttir fast við vinarbondum.

Aldri vit skiljast, tú mær brýtur slóð

og heldur míni hond í tínum hondum.